HURMA ÇEKİRDEĞİ | Serdar AKTAŞ , Gülşehir - Gülşehir Medya

Geçenlerde Hac farizasını ifa ederek yurda dönen bir ağabeyin ikram ettiği hurmaları afiyetle mideye indirdikten sonra ve Medine hurması olması hasebiyle mübarek topraklara özlemimi bir nebze olsun dindirmek maksadıyla o hurmaların çekirdeklerini evdeki saksıya ektim. Malumunuz hurma, fıtratı icabı sıcak havayı ve güneşi sevdiği için bizim memleketin havası hurmanın neşv ü nema bulması için müsait olmuyor. Hal böyle olunca hurma çekirdeği filizlenip şöyle biraz serpilince hemencecik kurumaya yüz tutuyor. Önceden de bunu tecrübe ettiğimden bu yeni ektiğim hurmaların da ayı akıbete uğrayacağını tahmin edebiliyordum. Bu nedenle çekirdeği ektikten sonra elim, kolum bağlı “bu hurma neden büyüyüp bir ağaç olmuyor sanki” diye teessürle karışık bir vehme kapıldım.

O sırada hatırıma Celâleddin-i Harzemşah harbe giderken, vezirleri ve bağlılarının ona dedikleri: "Sen muzaffer olacaksın. Cenâb-ı Hak seni galip edecek." sözüne mukabil Celâleddin-i Harzemşah’ın: "Ben Allah’ın emriyle, cihad yolunda hareket etmeye vazifedarım. Cenâb-ı Hakkın vazifesine karışmam. Muzaffer etmek veya mağlûp etmek Onun vazifesidir." şeklinde verdiği ibretli cevap ve o cevaptan aldığım tokat gibi ders gözlerimi açtı. Yani anladım ki benim görevim o hurma çekirdeğini toprağa usulünce ekmektir. Yoksa o hurmanın büyüyüp ağaç olmasını sağlamak gibi bir netice Cenâb-ı Hakkın vazifesine dahildir. Bu konuda benim Allah’a (cc) karşı haşa tecrübevari bir beklentide bulunmam hem bir edepsizlik hem de kulluğa münafi bir davranış olur.

Onun için bu haletimden dolayı hemen tevbe istiğfar ederek kendi kendime dedim ki; “bir hurma çekirdeğinin vesile olduğu bu hakikat dersini gündelik yaşamında başına gelen diğer olaylarla kıyas et, hatan varsa tamirine çalış”. Bunun üzerine yaptığım nefis muhasebesi esnasında; başladığım ancak bir türlü bitiremediğim nice yarım kalmış işlerimi düşündüm. Maziye şöyle bir baktığımda gördüm ki; köprüden geçmek için yaptığım her hamlede, yani ileri doğru attığım her adımda köprünün öteki ucunu ya çok ulaşılmaz görmüş, yada köprünün altından geçen nehrin azgınlığından korkuya kapılıp gerisin geriye dönmüştüm.

Halbuki cebimde bulunan iman dürbünüyle bir bakabilsem hem yolun ne kadar asan olduğunu, hem beni karşıya geçirebilecek ancak Cenâb-ı Hak olacağı için O’na tevekkül edip, O’na güvenmem gerektiğini, şayet ben o köprüden geçsem de geçemesem de her halükarda O’na şükretmem gerektiğini, ben adımımı atmasam dahi eğer O isterse Hazreti Süleyman’a (a.s.) havayı musahhar edip bir günde havada tayerân ile iki aylık bir mesafeyi kat ettirdiği gibi beni de karşı kıyıya atabileceğini aynelyakin bildim. Demek olumsuz bir sonuç almam sükut-u hayal ile geri adım atmama ve yes’e kapılarak pes etmeme mazeret değilmiş.

Elhasıl, mü’min kulluk gibi en hayırlı bir işi omuzlarına yüklendiği için daimi surette vesveselere maruz kalıyor. Bu vesveselerden biri de; mü’mini istikamet üzere gittiği bu yolundan döndürmek için ve hissesine sadece vazifesini yapıp tevekkül etmek düştüğü halde, haddinden aştırıp Cenâb-ı Hakk’ın vazifesine karıştırmak gibi bir densizliğe alet yapmaktır. Ancak mü’min kulluk dersini Kur’an-ı Azimüşşan’dan ve ehadis-i nebeviye’den (asm) aldığından ve onların terbiyesiyle müteeddib olduğundan bu vesvesenin farkında olmalı ve neticeyi Allah’a (cc) havale ederek kendisi rahat etmelidir.